Stukje #7 ~ Wat Tijs van den Brink kan leren van intersectioneel feminisme.

Gisteren (07-12) waren presentator Tijd van den Brink (EO), islamoloog Anne Dijk en predikant Paul Visser uitgenodigd om in de uitzending van PAUW een reactie te geven op het statement van Jeroen Pauw. Want tijdens de uitzending van 24-11  concludeerde hij dat de Heilige religieuze boeken voornamelijk tot geweld oproepen. Dat kon genuanceerder vonden de brievenschrijvers. De vraag is of zij dat ook kunnen. Nadat Paul Visser een christologische exegese had gegeven over geweld in de Bijbel, ontstond er vanuit de kant van Van den Brink – alsof de Bijbel ineens gevrijwaard was van geweld door Vissers exegese – een ongemakkelijk gesprek met Anne Dijk over het actuele geweld in de naam van de Islam.

Wat mij opviel is dat de houding van Jeroen Pauw afgelopen uitzending waarin hij ongenuanceerd een statement uitte over de Heilige boeken, gisteren door Tijs van den Brink himself werd overgenomen! Dezelfde kortzichtigheid, dezelfde ongenuanceerdheid waarmee hij Anne Dijk te lijf ging.

Je zou denken als iemand een brief schrijft met daarmee een bezwaar van bepaald gedrag dat diegene ook zichzelf kent op dat gebied. Pauw weet Van den Brink te strikken door een citaat uit zijn brief: “Dat je op dit moment van de geschiedenis niet enthousiast bent over de Koran, snap ik.” Vanaf dat moment – waar voorheen Paul Visser de ruimte kreeg om zelf  zijn verhaal te doen over geweld in de Bijbel – moet Anne Dijk zich verdedigen tegen het huidige geweld van moslims door Tijs van den Brink versterkt. “Het zijn er wel veel he (Terroristen). [..] Er gaan veel mensen door dood. Je moet je er dus wel op een of andere manier toe verhouden.” En later: “Jij bent van christen tot moslim geworden, denk ik niemand heeft daar moeilijk over gedaan. Als je in een moslimland woont en je probeert van moslim christen te worden, dat is wel link.” 

Een ding is duidelijk: het is nog knap lastig om op een meelevende wijze de ander te willen begrijpen, zonder in de tussentijd in een ongenuanceerde frame te vallen. Zowel lastig in de beweging van Pauw als “seculier” naar gelovigen, als van gelovige X naar gelovige Y.

Binnen het feminisme is er sinds 1989 een nieuwe tak zichtbaar: intersectioneel feminisme. D.w.z. zeggen dat “er behalve gender ook andere categorieën een rol kunnen spelen bij ongelijkheid.” Dit is interessant, in deze zin, dat in de strijd tegen ongelijkheid het kamp van het feminisme (in zoverre die bestaat als uniforme gemeenschap) en het kamp van bijvoorbeeld Black Lives Matter (idem dito) samenwerken in de strijd tegen ongelijkheid. (Uiterst summiere samenvatting van dit artikel op Stellingdames.nl, #leestip hoor.)

Ik dacht hieraan toen ik het polemische gedrag van Tijs jegens Anne Dijk zag. Waarom nou niet verzoenen en samen strijden tegen de ongenuanceerdheid jegens religies?

 Lees andere reacties n.a.v. uitzending PAUW (07-12):

 

Voor het gehele fragment: PAUW (07-12).